Wzajemne interakcje pomiędzy dermatologią a psychiatrią i psychologią opisuje stosunkowo nowa dziedzina medycyny zwana psychodermatologią. Z powyższego wynika, iż znaczna część pacjentów zgłaszających się na wizyty do lekarzy dermatologów to osoby mogące ujawniać nieprawidłowości natury psychicznej. Najczęściej spotykane zaburzenia psychiczne występujące w grupie pacjentów z chorobami skóry to zaburzenia nastroju, zwłaszcza depresyjne, myśli i tendencje samobójcze, zaburzenia lękowe, zaburzenia obsesyjne, zaburzenia urojeniowe.

Choroby skóry ingerują również w psychologiczne i społeczne funkcjonowanie osób nimi dotkniętych, łączą się z odczuwaniem wstydu, zażenowania, powodują wycofanie i izolację, wpływają negatywnie na samoocenę, upośledzają znacząco jakość życia pacjentów.

Do schorzeń psychodermatologicznych zaliczamy wszelkie zaburzenia, w których obecna jest zarówno komponenta psychologiczna jaki dermatologiczna. Najlepiej poznaną z punktu widzenia jej aspektów psychologicznych jest łuszczyca. Z jednej strony należy ona do chorób dermatologicznych uwarunkowanych genetycznie, a z drugiej znacząco modyfikowanych przez czynniki natury psychologicznej.
Do chorób skóry, które łączą się z psychicznym dyskomfortem zaliczyć możemy również  trądzik młodzieńczy, trądzik różowaty, atopowe zapalenie skóry, choroby tkanki łącznej i wiele innych.

Tworzenie grup wsparcia skoncentrowanych na odkrywaniu uczuć związanych z psychospołecznym wpływem choroby skóry, redukowanie społecznego wycofania i izolacji, wzmacnianie mechanizmów radzenia sobie z chorobą, może być pomocne w leczeniu przewlekłych chorób skóry.

Jak pokazują wyniki współczesnych badań stosowanie interwencji psychologicznych, włączanie leków przeciwdepresyjnych, może okazać się bardzo skuteczne w połączeniu ze standardową terapią dermatologiczną.

Dla procesu terapeutycznego wydaje się być szczególnie ważne wczesne  rozpoznawanie schorzeń z pogranicza  psychiatrii i dermatologii, uwzględnianie ich kontekstu psychologicznego oraz ewentualne wdrażanie leczenia psychiatrycznego lub psychoterapii.   

„Gabinety rozwoju” to zespół doświadczonych lekarzy psychiatrów, psychologów, psychoterapeutów, którzy zajmują się również diagnostyką i terapią zaburzeń psychicznych i różnorodnych trudności w funkcjonowaniu psychologicznym, które mogą towarzyszyć chorobom skóry.

Należy mieć na uwadze fakt, iż obszar wzajemnego przenikania się dermatologii i psychiatrii jest rozległy i nie do końca jeszcze poznany. I chociaż schorzenia dermatologiczne często nie zagrażają bezpośrednio życiu pacjentów, to w swej konsekwencji upośledzają jakość życia i funkcjonowania, a czasem powodują dramatyczne następstwa w postaci udanych prób samobójczych.