Insulinę musiał podawać sobie penami, kłując się kilka  razy na dobę. Nie miał szansy na pompę insulinową, gdyż zachorował mając, aż 13 lat, a tylko dzieci do 10 roku życia miały szansę otrzymać pompę z Fundacji Jurka Owsiaka. W 2009 r. weszła w życie ustawa, zapewniająca dzieciom do 18 roku życia leczenie za pomocą  pomp. Trzy miesiące temu Marcin dostał pompę, miał dużo szczęścia, gdyż we wrześniu kończy  18 lat i przestałaby go obejmować ustawa refundacyjna. Niestety od październia będzie musiał samodzielnie pokrywać koszty wkuć, które również nie podlegają refundacji - w skali miesiąca jest to wydatek 300 zł.

Kiedy w maju znajomi zaproponowali wspólny wyjazd na wakacyjny obóz, w pierwszej chwili zareagowałem bardzo entuzjasycznie , bo kto nie marzy , by po całym roku monotonii  nie wyrwać się gdzieś za miasto. Niestety  szybko pojawiły się obawy i wahania. Otóż od kilku lat choruję na cukrzycę i niestety choroba bywa kłopotliwa. Zaraz pomyślałem o sytuacjach, kiedy po posiłku podaję insulinę. W domu oczywiście to nie problem, jednak w restauracji, bywa to dość  niezręczne, gdy ludzie zaczynają obserwowac jak wbijam pena.

Na dodatek w ciągu dnia zdarzają się chwile, kiedy muszę dostrzyknąć  insulinę, bo utrzymuje się wysoki poziom cukru.
Przez jakiś czas myślałem, jaką decyzję podjąć, wreszcie się zgodziłem na wyjazd, bo trzeba z tym żyć i nie należy unikać ludzi.
Pewnego dnia dzwoni telefon -  to z poradni cukrzycowej. Poinformowano mnie, że moje starania o pompę insulinową się powiodły. Dostałem pompę. Udałem się na kilkudniowe szkolenie.  Od tego czasu życie z chorobą stało się sporo łatwiejsze, o czym przekonałem się zwłaszcza na wakacjach, na które już pojechałem z nową pompą.

Najważniejsze jest to , że nie podaje już insuliny pieć razy na dzień, nie licząc dostrzykiwań, jak było to wcześniej w przypadku penów. Teraz kłuje się raz na trzy dni. Różnica kolosalna. Na dodatek nie musze myśleć, o zabraniu penów, bo pompę mam zawsze ze sobą, a nie ukrywam, że już nie raz zapomniałem pena i  musiałem wracać, bo w przeciwnym wypadku nie mogłbym przecież nic zjeść.
Podoba mi się, że nie muszę się już krępować, gdy jem poza domem, ustawiam odpowiednio pompę i dawkuję  insulinę. Zanim używałem pompy miewałem problemy z poziomem cukru po spożyciu posiłków zawierających sporo tłuszczy. Teraz nie mam takiego kłopotu, dzięki temu , że mogę stosować tzw. Bolus przedłużony.

W trakcie obozu zdałem sobie sprawę, że funkcjonuję lepiej, nawet nie dbając o regularność posiłków w trakcie dnia. Dużym plusem jest, iż posiłek jem , gdy mam na to ochotę, a nie dlatego , że zbliża się pora jedzenia. Oczywiście ma to swoje granice, jednak jest o niebo lepiej.

Niezwykle wygodne jest również to, że nie muszę się dodatkowo kłuć , w przypadku podwyższonego poziomu cukru w ciagu dnia, czy podczas „zjawiska brzasku”, kiedy to nad ranem  poziom cukru we krwi się podnosi. Wciskam na pompie odpowiedni klawisz i programuję tak, by nie było problemu. Teraz nawet mogę dłużej pospać, gdyż wiem że pompa zadba za mnie o dostarczenie organizmowi insuliny.

Pompa sprawdza się super , gdy mam ochotę pograć w kosza, czy piłkę nożną. Wcześniej musiałem taka aktywność fizyczną sporo wcześniej planować, starając się zapewnić mojemu organizmowi odpowiedni posiłek. W chwili obecnej , mogę dużo bardziej spontanicznie reagować i nie zdarzają się tak duże spadki poziomu cukru we krwi  jak to bywało, gdy podawałem insulinę penami.
Bardzo pozytywnie zaskoczyło mnie, że alarm w pompie informuje o niskim poziomie insuliny w ampułce, gdy ja nie zawsze o tym pamiętam, bo mając pompę zapominam czasem o chorobie.

Cieszę, że po czterech latach choroby, udało mi się dostać pompę insulinową. Żyje się z nią nieporównywalnie łatwiej.  Ubolewam nad tym, że niestety nie każdy chory na cukrzycę ma taką możliwość jak ja.

Marcin Batko