Czy te same czynniki są niezbędne do osiągnięcia orgazmu przez kobiety, co i przez mężczyzn?

– Przede wszystkim, zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet, niezbędnymi czynnikami do osiągnięcia orgazmu są prawidłowo funkcjonujący organizm oraz odpowiednie nastawienie psychiczne. Jeżeli te czynniki zostaną spełnione, niezbędny jest również optymalny stopień rozbudzenia seksualnego. Przykładowo, osoba z uszkodzonym rdzeniem kręgowym może utracić możliwość osiągania orgazmu (choć nie zawsze tak jest). Podobnie osoba molestowana seksualnie w dzieciństwie, nie akceptująca swojego ciała i nie potrafiąca czerpać przyjemności z seksu - pomimo, że jej organizm jest zdrowy, jej psychika uniemożliwia osiągnięcie orgazmu.
 
Czym przede wszystkim różni się kobiecy orgazm od męskiego?

– U mężczyzn sfera erogenna zazwyczaj jest ta sama - okolice narządów płciowych. Kobieta jest pod tym względem bardziej skomplikowana. Część kobiet osiąga orgazm poprzez stymulację ścianek pochwy, inne osiągają orgazm poprzez stymulację łechtaczki (tych jest najwięcej), jeszcze inne potrzebują do tego stymulacji piersi. Kobiecie trudniej jest osiągnąć orgazm, często musi się tego nauczyć, dla mężczyzn jest to łatwiejsze. Ponadto u mężczyzn orgazmowi zazwyczaj towarzyszy wytrysk nasienia (choć nie zawsze). U niektórych kobiet natomiast w momencie orgazmu dochodzi do silniejszego wydzielania się lubrykantu w pochwie - niektórzy nazywają to wytryskiem kobiecym.

Kobiety i mężczyźni różnią się również pod względem zachowania po orgazmie. Zazwyczaj po osiągnięciu orgazmu u mężczyzny rozpoczyna się tak zwany okres refrakcji, podczas którego następuje brak reakcji na bodźce seksualne i zanik erekcji, co skutkuje niemożliwością osiągnięcia kolejnego orgazmu przez jakiś czas. Kobieta natomiast może pozostać w stanie pobudzenia i jest gotowa do osiągania kolejnych orgazmów.
 
Czy możliwe jest równoczesne przeżywanie orgazmu przez oboje partnerów?

– Oczywiście, jest to możliwe, jeżeli partnerzy znają dobrze swoje potrzeby, rozmawiają na ich temat, obserwują reakcje partnera, potrafią być „zgranymi kochankami”. Należy jednak pamiętać, żeby nie wyznaczać sobie wspólnego osiągania orgazmu jako główny cel, bo efekt może być odwrotny - zamiast czerpać przyjemności z seksu, będziemy rozczarowani, że orgazmu nie udało się osiągnąć jednocześnie.
 
Gdy pojawia się problem - o jakiego rodzaju zaburzeniach możemy mówić? Kiedy powinniśmy zwrócić się o pomoc do specjalisty?

– Po pierwsze brak orgazmu - i to zaburzenie najczęściej dotyczy kobiet. Nie mówię tu o sytuacji, gdy orgazm nie pojawi się raz, lub dwa razy, bo jest to naturalne, tylko o sytuacji, gdy mamy do czynienia z anorgazmią pierwotną - kobieta nigdy nie osiągnęła orgazmu, lub anorgazmią wtórną - kobieta utraciła zdolność osiągania orgazmu i trwa to już niezmiennie od jakiegoś czasu, pomimo podejmowania aktywności seksualnej.
U mężczyzn natomiast najczęstszą dysfunkcją jest wytrysk przedwczesny - orgazm i wytrysk jest osiągany tak szybko, że uniemożliwia to prowadzenie satysfakcjonującego współżycia. Do wytrysku nasienia może dojść jeszcze przed wprowadzeniem członka do pochwy lub zaraz po jego wprowadzeniu. Oczywiście nie mówimy tu o sytuacji, w której raz doszło do wytrysku przedwczesnego, bo to nie oznacza jeszcze zaburzenia - wystarczy osłabienie, dłuższa przerwa we współżyciu i organizm może tak zareagować - jest to naturalne. Mówimy natomiast o sytuacji, która trwa niezmiennie od jakiegoś czasu.
 
Dlaczego niektóre kobiety mają problem z osiągnięciem orgazmu? Jakie są tego przyczyny?

– Przyczyn może być bardzo wiele. Poczynając od czynników organicznych, poprzez czynniki psychologiczne, aż po czynniki kulturowe i społeczne. Najczęściej spotykane czynniki, powodujące anorgazmię u kobiet to przyczyny psychogenne, takie jak urazy, szoki, lęki seksualne, niechęć do partnera, zaburzone relacje z partnerem, stosowanie nieodpowiednich technik miłosnych. Czynniki organiczne to najczęściej niektóre choroby i przyjmowanie leków, zaburzenia hormonalne, uszkodzenia neurologiczne, urazy rdzenia kręgowego. Przyczyny społeczno - kulturowe to między innymi pochodzenie z rodziny, gdzie seks jest postrzegany jako coś złego, lub grzesznego.
 
Jakie podłoże może mieć zahamowanie orgazmu u mężczyzny?

– Określenie zahamowanie orgazmu kojarzy mi się z sytuacją, w której mężczyzna, pomimo prawidłowo funkcjonującego organizmu, hamuje orgazm poprzez blokady psychiczne. Tymi blokadami mogą być lęki i szoki seksualne, ukryta orientacja homoseksualna, spadek atrakcyjności partnerki. Czasami brak orgazmu może pojawić się po prostu w sytuacji dużego przemęczenia, przepracowania i obciążenia sytuacjami stresowymi. Zazwyczaj jest to jednak sytuacja przejściowa, nie wymagająca interwencji specjalisty.
Innym sposobem hamowania orgazmu, może być przyzwyczajenie do jednego rodzaju stymulacji, w sytuacji, gdy mężczyzna nałogowo lub kompulsyjnie masturbuje się, przez co później może mieć trudności w osiągnięciu odpowiedniego podniecenia z partnerką.
 
Dlaczego zaburzenia orgazmu częściej występują u kobiet?

– Zaburzenia orgazmu, w szczególności anorgazmia zdecydowanie częściej dotyczy kobiet. Szczególnie w sytuacji, gdy mamy do czynienia z psychogennymi zaburzeniami orgazmu - czyli za brak orgazmu odpowiadają czynniki psychiczne. Wynika to po pierwsze z tego, że wiele kobiet potrzebuje dłuższej i dokładniejszej stymulacji niż mężczyźni, by osiągnąć odpowiedni stopień podniecenia, umożliwiający osiągnięcie orgazmu. Po drugie mamy do czynienia z całym szeregiem czynników społeczno-kulturowych, kształtujących psychikę kobiety, mogących ograniczać bądź hamować jej seksualność - na przykład stereotyp do tej pory funkcjonujący w niektórych kręgach społecznych, mówiący o tym, że porządna kobieta powinna ukrywać swoją seksualność.
 
Jak wygląda terapia?

– Rodzaj terapii przede wszystkim uzależniony jest od tego, jakie czynniki przyczyniły się do powstania problemu. Inne metody leczenia zastosujemy w sytuacji, gdy mamy do czynienia z psychogennymi zaburzeniami orgazmu, a inne w sytuacji, gdy zaburzenia wynikają z czynników organicznych. W przypadku czynników organicznych będzie to najczęściej stosowanie odpowiednich leków. W sytuacji, gdy mamy do czynienia z czynnikami psychogennymi, stosuje się psychoterapię, psychoedukację lub różne metody treningowe.
 
Co może utrudniać leczenie?

– Po pierwsze nastawienie pacjenta, po drugie nastawienie jego partnera. Jeżeli pacjent nie jest zainteresowany leczeniem i nie ma motywacji, specjalista nie „zmusi” go do podjęcia leczenia. Ważne jest również nastawienie partnera, który powinien współpracować i być zainteresowany procesem leczenia, w przeciwnym wypadku może hamować postępy terapii.

Rozmawiała
Anna Piątkowska-Borek


Wszyscy zainteresowani skorzystaniem z konsultacji, mogą kontaktować się z mgr Magdaleną Krzak poprzez internetową poradnię psychologiczną - www.e-seksuolodzy.pl

mgr Magdalena Krzak
psycholog seksuolog kliniczny
www.e-seksuolodzy.pl