W dniach 19-21 maja 2011 roku w Audytorium Maximum Uniwersytetu Jagiellońskiego przy ul. Krupniczej w Krakowie odbywał się XIII Zjazd Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego. Warto dodać, że w tym roku po raz pierwszy odbyły się też sesje dla pielęgniarek i dietetyków.

Uczestnicy Zjazdu omawiali całokształt problemów związanych z cukrzycą - poruszono m.in. tematy: cukrzyca a ciąża, profilaktyka cukrzycy, leczenie przewlekłych powikłań cukrzycy, stany naglące w cukrzycy, nowe technologie w diabetologii, genetyka i epidemiologia cukrzycy i jej powikłań. Dyskutowano o tym, jak leczyć, jakie lekarstwa podawać, jak stosować różne typy insuliny, jak obsługiwać nowe urządzenia stosowane w terapii i jak uniknąć rozwijających się powikłań cukrzycy.

Uroczystego otwarcia Zjazdu dokonał prof. Maciej Małecki, kierownik Kliniki Chorób Metabolicznych UJ, która wraz z PTD była jego organizatorem. Z kolei prezes PTD, prof. Władysław Grzeszczak podkreślił, że jest to okazja do dokształcenia, jak i spotkania się kilku tysięcy osób, które na co dzień opiekują się pacjentami z cukrzycą. A tych pacjentów w Polsce jest około 2 miliony.

Podczas Zjazdu poruszono wiele istotnych kwestii. Dużą uwagę poświęcono zagadnieniom związanym z różnicowaniem typów cukrzycy. Prof. Leszek Czupryniak z Łódzkiego Uniwersytetu Medycznego mówił o konieczności edukacji społeczeństwa, jak i samych chorych na cukrzycę. Wyjaśnił też, czym właściwie jest cukrzyca – jest to stan, w którym poziom glukozy we krwi jest przewlekle podwyższony. W przypadku cukrzycy typu 1 organizm zniszczył komórki wytwarzające insulinę odpowiedzialną za regulowanie poziomu glukozy, natomiast w przypadku chorych na cukrzycę typu 2 insulina działa źle, m.in. z powodu otyłości.

Dr Marek Strączkowski z Kliniki Endokrynologii, Diabetologii i Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku mówił z kolei o roli tkanki tłuszczowej i mięśni szkieletowych w rozwoju insulinooporności (zmniejszonej odpowiedzi organizmu na insulinę i będącej czynnikiem ryzyka wielu schorzeń, w tym cukrzycy typu 2).

Sporo uwagi poświęcono omawianiu zagadnienia cukrzyc monogenowych, które są dość rzadkie, ale prawidłowa diagnostyka ma ogromne znaczenie dla terapii. Dr Tomasz Klupa z Katedry i Kliniki Chorób Metabolicznych Uniwersytetu Jagiellońskiego miał wykład na temat genetyki i badań molekularnych w cukrzycy, które przez ostatnie lata są intensywnie rozwijane i znajdują praktyczne zastosowanie w przypadku chorych z cukrzycą monogenową – dla większości z nich leczenie oparte o diagnozę molekularną jest bezpieczniejsze i bardziej komfortowe. 

Niestety cukrzyca wykrywana jest dość późno, diagnozuje się ją już nieraz razem z powikłaniami. Stąd też istnieje konieczność prowadzenia badań przesiewowych, pozwalających szybciej wykryć chorobę i wcześnie rozpocząć leczenie.

Leczenie chorych na cukrzycę wymaga współpracy lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej z diabetologami. Osoby, które leczone są lekami doustnymi, powinny się konsultować ze specjalistą co jakiś czas, natomiast te, którym trzeba podawać insulinę, muszą być pod stałą opieką diabetologa. Niestety w Polsce specjalistów jest jeszcze nadal zbyt mało. Prof. Krzysztof Strojek z Zabrza, konsultant krajowy w dziedzinie diabetologii zauważył jednak, że może w ciągu kilkunastu następnych lat ta sytuacja się zmieni, ponieważ co roku około 60-100 lekarzy przystępuje do egzaminu specjalizacyjnego.
Na odbywającej się równocześnie w Teatrze Groteska sesji dla pielęgniarek, położnych i dietetyków omawiano z kolei m.in. dietę cukrzycową - jej aktualne wytyczne i nowe trendy w dietetycznym leczeniu cukrzycy, interdyscyplinarne problemy żywienia w diabetologii, a także kwestię otyłości, będącej epidemią XXI wieku.